Hij deed zijn eigen huishouden.
Deed boodschappen.
Wandelde regelmatig.
Ging nog naar het biljarten.
Hij bleef actief.
Niet alleen fysiek…
Maar ook mentaal.
Hij las veel. Was nieuwsgierig. Wilde blijven leren.
Geschiedenis, het zonnestelsel, Amsterdam… alles wat hem interesseerde zocht hij uit.
Hij was een echte autodidact.
Maar wat ik misschien nog mooier vind…
Hij bleef zich waardevol voelen.
Door zijn betrokkenheid bij de vakbond, het verenigingsleven en de mensen om hem heen.
Hij had een reden om op te staan.
Later begon zijn geheugen hem meer in de steek te laten.
Namen werden lastiger.
Plaatsen die hij kende soms moeilijker te herinneren.
Maar gelukkig…
Als ik hem nu zie zitten in de tuin, lekker in de schaduw, zegt hij nog steeds:
“Ach… we hebben niets te klagen hoor.”
Mijn opa is inmiddels 97.
En natuurlijk verandert er iets als je ouder wordt.
Maar ouder worden hoeft niet alleen een verhaal te zijn van achteruitgang.
In onze maatschappij lijkt het soms alsof ouder worden automatisch betekent: klachten, beperkingen en minder kunnen.
Maar misschien mogen we onszelf een andere vraag stellen:
Hoe wil jij oud worden?
Wil jij vitaal blijven?
Nieuwsgierig blijven?
Verbonden blijven?
En als je dat weet…
Wat kun je dan vandaag al kiezen?
Want je lichaam, je energie, je mindset en je verbinding met jezelf…
Daar begint het niet pas later.
Dat begint nu.
En misschien is dat ook wat we onze kinderen mogen meegeven.
Hoe ze mogen leven.
Met bewustzijn.
Met verbinding.
Met vertrouwen.
Dat is voor mij ook de kern van Multidimensionaal Opvoeden.
Wil je meer weten?
#ouderworden #gezond #vitaal #bewustmoederschap #multidimensionaalopvoeden