Onderweg
Wil je weten wat ik meemaak in mijn dagelijks leven,
of wat mij inspireert onderweg
op mijn levenspad als moeder en gids in multidimensionaal opvoeden?
Lees dan mijn blogs…
Ze wist niet hoe klein haar wereldje was geworden als moeder
Ze wist niet hoe klein haar wereldje was geworden als moeder
’s Avonds weggaan zat er niet meer in. Alleen sporten, of als ze een keer met vriendinnen wilde afspreken. Het kon simpelweg niet.
Haar kind kon niet zonder haar slapen. Alleen op haar borst vond hij rust. Als ze weg wilde, raakte hij in paniek.
Zijn vader wilde wel helpen, maar hij accepteerde alleen zijn moeder. Zo kwamen ze in een patroon terecht waar niemand écht gelukkig van werd.
Ze had zich helemaal opgeofferd.
Wanneer voelde jij je voor het laatst echt vrij in je lichaam?
Het leven is niet iets wat je moet controleren…maar iets wat je mag dansen
Hoe meer ik beweeg
hoe meer ik loslaat
hoe meer ik in flow kom
Uit mijn hoofd
in mijn lijf
terug naar mezelf
Kun je me ook helpen met mijn man?
Ze stelde me een vraag:
“Kun je me ook helpen met mijn man?
Want we zitten totaal niet op één lijn… en ik ben bang dat we elkaar kwijtraken.”
En nee,
dit gaat bijna nooit over “de verkeerde relatie”.
Dit is wat er écht speelt:
Na een bevalling verandert een vrouw op alle lagen.
Fysiek. Emotioneel. Mentaal. Energetisch.
jullie ouders zijn de basis
Als ouders van jonge kinderen kun je elkaar zomaar uit het oog verliezen.
Niet met opzet.
Het gebeurt gewoon.
Je moet wennen aan je rol als ouder.
Je zit in de overleefstand.
Zo’n klein mensje is volledig afhankelijk van jou en je wilt het zo graag goed doen.
Maar terwijl alle aandacht naar je kind(eren) gaat, kan de verbinding tussen jullie als partners langzaam vervagen.
En juist die verbinding…
is minstens zo belangrijk voor je kind(eren).
Ouderschap is geen wedstrijd
Toch zie ik het vaak gebeuren wanneer ouders niet meer samen zijn.
Je wilt de leukste ouder zijn.
De liefste.
Degene bij wie het kind het allerliefst is.
Dus wordt er soms een beetje extra verwend.
Gaat de ene ouder met het kind winkelen?
Dan doet de andere ouder dat ook.
Bijten is de taal van een kind dat het even niet meer weet…
Ze zei het bijna verontschuldigend:
“Hij heeft weer gebeten op school.
De juf maakt zich zorgen.”
Haar zoon is vijf.
En elke keer voelt ze het oordeel al in de ruimte hangen.
Maar thuis ziet ze geen gemeen kind.
Ze ziet een kind dat soms overspoeld raakt.
We gingen verder kijken.
Investeren in de gezondheid van je kind of jezelf
We investeren in een nieuwe keuken.
Een grotere auto.
Een betere koffiemachine.
Maar investeren in ons gezin?
In meer rust.
Meer verbinding.
Echt contact.
Een moeder die zich niet steeds leeg voelt.
Daar staan we zelden bij stil.
Zindelijkheid, niet te laat maar teveel indrukken
Soms lijkt het alsof een kind ineens niet voelt dat het moet plassen of poepen.
Het komt “uit het niets”.
Te laat.
Niet omdat je kind niet oplet.
Maar omdat er van binnen simpelweg geen ruimte is om te voelen.
Jarenlang had ik last van mijn gevoeligheid
Jarenlang zag ik mijn gevoeligheid als een last.Misschien herken je dat wel.
Na een feestje was ik leeg. Overprikkeld.
Ik had stilte en rust nodig om weer bij mezelf te komen.
Lange tijd dacht ik dat er iets mis met me was.
Dat ik “te gevoelig” was.
Tot ik begon te begrijpen dat mijn gevoeligheid geen zwakte is maar een soort “taal”. De taal van gevoelens en energie.
